Finn kon het maar niet uit zijn hoofd krijgen. Hij dacht eraan bij het tandenpoetsen. Hij dacht eraan toen hij zijn pyjama aantrok. En toen papa het boek dichtdeed en het licht uit wilde doen, kwam het eruit.
"Papa, waar slapen de Pieten eigenlijk?"
Papa bleef met zijn hand bij het lichtknopje staan. Hij dacht na. Hij krabde aan zijn kin. "Dat weet ik eigenlijk niet," zei hij.
"Weet jij het niet?" Finn ging rechtop zitten. "Maar jij weet alles!"
"Bijna alles," zei papa. "Dit niet."
"Dan vraag ik het aan de Sint," zei Finn.
Dus stapte hij nog even uit bed. Papa haalde een potlood en een velletje papier. Finn bedacht de woorden, en papa hielp met de moeilijke letters. Samen schreven ze een briefje voor in zijn schoen:
Lieve Sinterklaas, waar slapen de Pieten? In bedden of in hangmatten? En snurken ze? Groetjes van Finn.
Finn vouwde het briefje twee keer dubbel en legde het in zijn schoen, naast de wortel voor het paard. Toen kroop hij weer onder de deken.
Maar slapen? Dat lukte niet. Finn lag te bedenken hoe het zou zijn.
Misschien sliepen ze in hangmatten op de stoomboot. Die schommelden zachtjes heen en weer op de golven. Schommel, schommel. Met het geruis van de zee als slaapliedje.
Misschien sliepen ze in stapelbedden. Zo hoog dat de bovenste Piet met een ladder naar bed moest. En als hij 's nachts naar de wc moest, duurde dat wel een kwartier.
Misschien sliepen ze wel in de bakkerij, tussen de grote dozen bloem en de warme ovens, omdat het daar zo lekker warm was. Dan werden ze 's ochtends wakker van de geur van verse pepernoten.
Misschien sliepen ze in de stal, bij het paard, in het zachte stro. Dan maakte het paard ze 's ochtends wakker met een natte neus. Brrr!
Of misschien sliepen ze helemaal niet. Misschien deden ze alleen heel even hun ogen dicht, op een dak, tussen twee schoorstenen in.
Toen hoorde Finn iets. Een diep, rommelend geluid, ergens door de muur. Rrrrrr... pfffff. Rrrrrr... pfffff.
Finn hield zijn adem in. Was dat een Piet? Een snurkende Piet, op het dak? Hij luisterde heel goed. Rrrrrr... pfffff. Het klonk eigenlijk best gezellig. Een beetje zoals een poes die spint, maar dan veel groter. En terwijl hij luisterde, werden zijn ogen zwaar. Rrrrrr... pfffff. Finn sliep.
De volgende ochtend rende hij naar beneden. In zijn schoen lagen een paar pepernoten en een chocoladeletter. En er lag een briefje, met krullerige letters. Finn las het samen met papa, aan de ontbijttafel. Papa las heel langzaam, en Finn hield zijn adem in.
Lieve Finn, wat een goede vraag! Waar de Pieten precies slapen, is een Pietengeheim. Dat mag ik helaas niet verklappen. Maar ik vertel je één ding. Er is één Piet die zo hard snurkt dat de pepernoten ervan trillen. En die Piet slaapt altijd het allerverst van mij vandaan. Slaap lekker, Sinterklaas.
Finn moest zo lachen dat hij bijna van zijn stoel viel. Hij hield zich nog net vast aan de tafel. "Papa, welke Piet zou dat zijn?"
"Geen idee," zei papa. Hij nam een slokje koffie. "Maar ik weet wel iemand in dit huis die ook heel hard snurkt."
Finn dacht aan het geluid door de muur. Rrrrrr... pfffff. Hij keek naar papa. Papa keek naar de deur.
Mama, die net binnenkwam, deed alsof ze het niet gehoord had. Ze pakte een pepernoot uit Finns schoen en at hem heel langzaam op.