Er was eens een Piet die alles vergat. Echt alles. Hij vergat zijn sleutels. Hij vergat zijn handschoenen. Hij vergat zelfs zijn eigen verjaardag. Toen de andere Pieten met een taart en kaarsjes binnenkwamen, vroeg hij: "Oh, wie is er jarig?"
Daarom noemden ze hem Vergeetpiet.
Vergeetpiet vond het zelf ook een beetje lastig. Soms liep hij naar de keuken en wist hij niet meer wat hij daar kwam doen. Dan bleef hij staan, met zijn vinger in de lucht. "Hm," zei hij dan. "Ik kwam hier voor iets. Iets met… iets."
Op een ochtend, vlak voor pakjesavond, werd hij wakker met een idee. Een heel goed idee.
"Ik weet wat ik doe," zei Vergeetpiet. "Ik schrijf alles op briefjes!"
Hij haalde een grote stapel gele briefjes en een dikke pen. En hij begon te schrijven en te plakken. Plak, plak, plak.
Op de deur plakte hij: deur.
Op zijn bed plakte hij: bed, hier slaap ik.
Op de theepot plakte hij: niet vergeten uit te zetten.
Op de trap plakte hij: trap, voorzichtig, niet rennen.
Op de koekjestrommel plakte hij: niet allemaal opeten.
Toen liep hij naar de stal. Daar stond het paard van Sinterklaas rustig te kauwen. Vergeetpiet plakte een briefje op zijn flank: paard, geef hem een wortel.
Het paard keek naar het briefje. Toen keek het naar Vergeetpiet. Het keek een beetje beledigd. Alsof het wilde zeggen: dat ik een paard ben, dat weet ik zelf ook wel. Maar toen Vergeetpiet hem een wortel gaf, at het die toch maar op. Knars, knars.
Vergeetpiet plakte en plakte. Op de muren. Op de ramen. Op de lamp. Op de stoelen. Op de kat, maar die schudde het briefje er meteen weer af. Tegen de middag hingen er overal briefjes. Als de deur openging, wapperden ze allemaal tegelijk. Het leek wel of het binnen geel sneeuwde.
"Zo," zei Vergeetpiet tevreden. "Nu vergeet ik nooit meer iets."
Op dat moment kwam Sinterklaas binnen. Hij moest even bukken, want er hing een briefje aan de deurpost: hoofd stoten. "Goedemorgen, Vergeetpiet," zei hij. "Wat is het hier vrolijk geel."
"Dank u, Sinterklaas," zei Vergeetpiet trots.
"Zeg, Vergeetpiet," zei de Sint. "Heb jij de lijst met alle adressen voor vanavond? Die heb ik je gisteren gegeven, weet je nog?"
Vergeetpiet werd stil. Heel stil. De lijst. De lijst met alle huizen waar de Pieten vanavond langs moesten. Waar had hij de lijst gelaten?
"Eh," zei Vergeetpiet. "Een momentje."
Hij zocht tussen de briefjes. Hij zocht onder de briefjes. Hij zocht achter de briefjes. Hij keek in de theepot. Hij keek onder het bed. Hij keek zelfs in de koekjestrommel, en daar nam hij voor de zekerheid meteen een koekje uit.
Geen lijst. Nergens.
"Hij moet hier ergens zijn," zei Vergeetpiet. "Ik heb overal briefjes opgeplakt. Maar ik ben vergeten een briefje te plakken over waar ik de lijst gelegd heb."
Hij keek zo bedremmeld dat Sinterklaas begon te glimlachen. De Sint zei niets. Hij liep langzaam om Vergeetpiet heen. Eén rondje. Toen stak hij zijn hand uit en trok voorzichtig iets van de rug van Vergeetpiet.
Een geel briefje.
Sinterklaas zette zijn bril recht en las voor: "De lijst zit in je muts."
Vergeetpiet keek verbaasd. Hij nam zijn muts af. Hij keek erin. En jawel: daar zat de lijst, keurig opgevouwen in vieren.
"Daar is hij!" riep Vergeetpiet. Toen fronste hij. "Maar wacht eens. Wie heeft dat briefje op mijn rug geplakt?"
"Dat was jij zelf," zei de Sint. "Vanochtend, toen je net opstond. Ik zag het je doen."
"Echt waar?" vroeg Vergeetpiet.
"Echt waar," zei de Sint. "Je bent het alleen vergeten."
Toen moest Vergeetpiet zo hard lachen dat er drie briefjes van de lamp dwarrelden. Het paard in de stal hinnikte mee. Het klonk bijna alsof het ook lachte.
Die avond brachten de Pieten alle pakjes rond, naar elk huis op de lijst. Er werd geen enkel huis vergeten. En voordat Vergeetpiet naar bed ging, plakte hij nog één laatste briefje. Op de spiegel, zodat hij het morgenvroeg meteen zou zien.
Kijk ook altijd even op je rug.