Snoeppiet heeft de lekkerste taak van het hele Sinterklaashuis. Hij moet proeven of al het snoep wel lekker genoeg is voor de kinderen. Elke marsepeinen muis. Elk suikerbeestje. Elke chocoladen munt. Niets gaat de deur uit zonder dat Snoeppiet er eerst een hapje van heeft genomen.
"Het is zwaar werk," zegt Snoeppiet altijd. "Maar iemand moet het doen." En dan knipoogt hij.
Op een dinsdagochtend stond er een grote doos op zijn tafel. Er zat een rode strik omheen, en op het deksel stond: Marsepein. Voorzichtig. Snoeppiet tilde het deksel op. Mmm. Het rook naar amandelen en suiker. In de doos lagen rijen en rijen kleine figuurtjes. Varkentjes en aardbeien. Worteltjes en bananen. Appeltjes met een klein groen blaadje erop.
"Aan het werk," zei Snoeppiet. Hij pakte een marsepeinen varkentje en nam een hapje. Hap. Hij kauwde. Hij dacht diep na. "Lekker," zei hij.
Toen een marsepeinen aardbei. Hap. "Ook lekker."
Toen een worteltje. Hap. "Lekker." En een banaan. Hap. "Heel lekker." En een appeltje. Hap. "Héél erg lekker."
"Misschien moet ik het varkentje nog één keer proeven," zei Snoeppiet. "Voor de zekerheid." Hap.
Buiten blies een koude wind langs het raam. Binnen was het warm en stil. Je hoorde alleen de klok. Tik tak, tik tak. En Snoeppiet. Hap. Hap. Hap.
Na het tiende hapje begon zijn buik te rommelen. Grrrommel. Snoeppiet keek naar zijn buik. "Hé," zei hij. "Was jij dat?" Grrrommel, zei zijn buik terug.
Na het elfde hapje ging hij even op een stoel zitten. Na het twaalfde hapje ging hij op de grond liggen, plat op zijn rug, met zijn armen wijd. "Oeeeh," kreunde Snoeppiet. "Mijn buik voelt als een ballon. Een grote, ronde ballon vol marsepein."
De deur ging open. Kraaak. Daar stond Sinterklaas, met een stapel brieven onder zijn arm. Hij keek naar de lege plekjes in de doos. Hij keek naar Snoeppiet op de grond. En hij werd niet boos. Helemaal niet.
"Och, och, beste Piet," zei de Sint. "Wat is er met jou gebeurd?"
"Ik was aan het proeven," kreunde Snoeppiet. "Heel goed aan het proeven."
"Dat zie ik," zei Sinterklaas, en zijn ogen twinkelden een beetje.
De Sint legde de brieven neer. Hij haalde een warme, zachte deken en legde die over Snoeppiet heen. Toen zette hij water op. Het keteltje begon te fluiten. Fiiiiiiet. Sinterklaas maakte een kopje thee en deed er een lepeltje honing in. Hij roerde. Tingeling, deed het lepeltje tegen het kopje.
Toen ging hij naast Snoeppiet zitten. Gewoon op de grond, met zijn lange mantel en al.
"Drink maar rustig," zei hij. Snoeppiet nam een slokje. De thee was warm en zoet. Langzaam werd zijn buik een beetje stiller.
"Proeven is een belangrijke taak," zei de Sint zacht. "Want de kinderen verdienen het lekkerste snoep. Maar weet je, beste Piet? Je buik is geen voorraadkast. Een klein hapje is genoeg om te weten of iets lekker is."
Snoeppiet dacht na. "Maar wat als ik het eerste hapje per ongeluk niet goed geproefd heb?"
"Dan proef je morgen nog een keer," zei de Sint. "Het snoep loopt niet weg."
"Behalve de marsepeinen muizen," zei Snoeppiet. "Die zien er heel snel uit."
Sinterklaas lachte zo hard dat zijn baard ervan schudde.
Snoeppiet dronk zijn thee helemaal op. Daarna viel hij in slaap onder de warme deken. Hij droomde van een klein varkentje dat over een regenboog van pepernoten huppelde.
De volgende ochtend hing er een nieuw briefje boven zijn tafel. In grote, sierlijke letters stond er:
Elke dag één hapje. Echt maar één. Ook als het heel lekker is.
Snoeppiet las het één keer. Hij las het twee keer. Toen pakte hij één marsepeinen aardbei. Hij nam één klein hapje. Hij kauwde heel langzaam. Hij proefde de amandelen, en de suiker, en een heel klein beetje zon.
"Lekker," zei hij. "Goedgekeurd." Hij deed het deksel op de doos en zette er een dikke krul op.
En weet je wat? Dat ene hapje smaakte hem nog beter dan al die andere bij elkaar.