Lina was ziek. Ze had koorts, haar hoofd voelde warm en zwaar, en ze moest in bed blijven. Dat was op zich al niet leuk. Maar het was nog veel erger, want het was net de dag dat Sinterklaas op school langskwam.
Ze had er weken naar uitgekeken. Ze had een tekening gemaakt van het paard van Sinterklaas, met een wortel in zijn mond en een regenboog erboven. En ze had samen met de klas een Sinterklaasliedje geoefend, elke ochtend in de kring.
Nu lag ze onder haar dekbed, met haar knuffelkonijn Flap tegen zich aan. Ze keek naar het plafond. "Het is niet eerlijk, Flap," fluisterde ze. Flap zei niets terug, maar hij luisterde wel goed.
Op school was het ondertussen een groot feest. De Sint zat op een mooie stoel in de grote zaal. De Pieten strooiden pepernoten, en de kinderen zongen zo hard dat de ramen ervan trilden. Eén voor één mochten ze naar voren komen.
Toen de klas van Lina aan de beurt was, keek de Sint rond. Hij keek in zijn Grote Boek. Hij keek nog eens rond. "Ik mis iemand," zei hij. "Waar is Lina?"
"Lina is ziek, Sinterklaas," zei de juf. "Ze heeft koorts."
"Ach, wat jammer," zei de Sint. Hij streek over zijn baard en dacht na. Toen lichtten zijn ogen op. "Dan bel ik haar even op."
De Hoofdpiet haalde een telefoon tevoorschijn. De juf zocht het nummer van Lina's mama op, en de Hoofdpiet tikte het in. Toen gaf hij de telefoon aan de Sint.
De Sint bekeek het ding van alle kanten. Hij draaide het om. Hij draaide het terug. "Waar moet ik in praten?" vroeg hij. Hij hield de telefoon op zijn kop, met de onderkant tegen zijn oor. "Hallo? Hallo? Ik hoor niets!"
De kinderen in de grote zaal begonnen te giechelen.
"Andersom, Sinterklaas," fluisterde de Hoofdpiet.
De Sint draaide de telefoon om. "Ah, zo," zei hij. "En moet ik nu heel hard roepen? Het is wel een eind weg."
"Nee hoor," zei de Hoofdpiet. "Gewoon praten. Net als altijd."
Bij Lina thuis ging de telefoon. Tuut-tuut, tuut-tuut. Mama nam op in de keuken. Ze luisterde even. Toen kreeg ze grote ogen. Ze legde haar hand op haar hart en liep de trap op, heel zacht, met de telefoon in haar hand.
Ze deed de deur van Lina's kamer open. "Lina," zei ze, "het is voor jou."
Lina ging rechtop zitten. Ze pakte de telefoon met twee handen vast. "Hallo?" zei ze zacht.
"Dag Lina," zei een warme, oude stem. "Met Sinterklaas. Ik hoorde dat je ziek bent. Hoe gaat het met je?"
Lina's mond viel open. Ze keek naar mama. Mama knikte en glimlachte.
"Een beetje beter," zei Lina. Haar stem klonk nog wat schor.
"Mooi zo," zei de Sint. "Weet je, mijn paard vroeg al naar jou. Hij vond de tekening die je vorige week maakte zo mooi. Vooral die regenboog. Hij heeft er heel lang naar gekeken."
"Echt waar?" vroeg Lina.
"Echt waar," zei de Sint.
Ze praatten nog even verder. Over het paard, dat graag wortels eet maar nog liever appels. Over Flap, die ook een beetje ziek was, vond Lina, want zijn oor hing zo slap. En over de soep die papa had gemaakt, met kleine balletjes erin.
"Soep met balletjes," zei de Sint. "Daar word je vast snel beter van."
Toen hoorde Lina iets op de achtergrond. Eerst zacht, dan steeds harder. Het was haar klas! Ze zongen het Sinterklaasliedje dat ze samen hadden geoefend. Speciaal voor haar. Lina zong zachtjes mee, onder haar dekbed, met Flap op haar schoot.
"Word maar snel beter, Lina," zei de Sint toen het liedje uit was. "Ik denk aan je."
"Dag Sinterklaas," zei Lina. "Dankjewel."
Ze gaf de telefoon terug aan mama. Daarna ging ze weer liggen en bleef ze nog heel lang naar het plafond kijken. Maar nu met een glimlach van oor tot oor. Het voelde helemaal niet meer zo oneerlijk.
En op school gaf de Sint de telefoon terug aan de Hoofdpiet. Hij bekeek hem nog één keer, nu de goede kant boven.
"Weet je," zei hij, "dat is eigenlijk een heel handig ding."