Het had de hele middag geregend. En Saar had de hele middag buiten gespeeld. Ze was in elke plas gesprongen die ze kon vinden. Plets! In de kleine plassen. Plets! In de middelgrote plassen. En PLETS! In de allergrootste plas, helemaal achteraan in de tuin.
Toen ze binnenkwam, waren haar laarzen kletsnat. Vanbinnen en vanbuiten. Er klotste water in. Klots, klots.
"Die zetten we bij de verwarming," zei mama. "Dan zijn ze morgen weer droog."
Die avond, na het eten, sprong Saar ineens op. "Mama! Ik mag toch mijn schoen zetten vanavond?"
"Natuurlijk," zei mama.
Maar er was een probleem. Saar keek naar haar laarzen bij de verwarming. Kletsnat. Die kon ze niet zetten. Ze rende naar de gang om haar andere schoenen te pakken. Maar daar stonden ze niet.
"Mama, waar zijn mijn schoenen?"
Mama dacht na. "Oei," zei ze. "Die heb je zondag bij oma laten staan."
Saar ging op de onderste traptree zitten. Geen laarzen. Geen schoenen. Wat nu? Ze legde haar kin in haar handen en dacht heel hard na. Zo hard dat er een rimpel in haar voorhoofd kwam.
Toen keek ze naar haar pop. Lotje zat op de bank, in haar mooiste jurkje. En aan haar voeten had ze twee roze schoentjes. Piepkleine schoentjes. Zo klein als een lucifersdoosje.
"Ik weet het!" riep Saar.
Ze trok voorzichtig één schoentje van Lotjes voet. "Je krijgt hem morgen terug," fluisterde ze. "Beloofd."
Ze zette het roze schoentje bij de open haard. Het zag er heel verloren uit, zo alleen op die grote stenen vloer. Toen haalde ze uit de keuken het kleinste worteltje dat ze kon vinden. Het was niet groter dan haar pink. Ze legde het naast het schoentje.
Haar grote broer Bram kwam kijken. Hij moest lachen. "Past daar wel iets in?" vroeg hij. "Daar past nog geen pepernoot in."
Saar zette haar handen in haar zij. "De Sint kan alles," zei ze.
Toen zongen ze samen een Sinterklaasliedje. Saar zong extra hard, zodat de Sint het zeker zou horen. Ook al was het schoentje zo klein.
Maar in bed lag ze toch een beetje te piekeren. Ze keek naar het plafond. Wat als de Pieten het schoentje niet zagen? Het was zo klein. En wat als het paard het worteltje niet vond? En Lotje had nu maar één schoen aan. Had ze geen koude voet?
Saar trok Lotje dicht tegen zich aan. Ze legde haar eigen dekentje over Lotjes blote voetje. En toen viel ze eindelijk in slaap.
De volgende ochtend sloop ze naar beneden. Heel stil. Tip, tip, tip, op haar blote voeten.
Het worteltje was weg!
En in het roze popschoentje zat iets. Een piepklein rolletje papier, met een strikje eromheen. Saar haalde het eruit met twee vingers. Ze rolde het voorzichtig open. In heel kleine letters stond er:
*Voor de pop: een warme sjaal.
Voor Saar: kijk eens bij de verwarming.*
Saar keek naast het schoentje. Daar lag inderdaad een sjaaltje. Een minisjaaltje, met franjes aan de uiteinden. Precies groot genoeg voor een pop.
En toen rende ze naar de verwarming. Haar laarzen stonden er nog. Ze waren helemaal droog. En in de laarzen zaten een mandarijn, een chocoladen S en een tekening van het paard. Het paard keek een beetje ondeugend en had een worteltje in zijn mond.
"Mama! Bram! Kom kijken!"
Mama kwam de trap af, met haar haren nog in de war. Bram kwam erachteraan, gapend.
"Hoe wist de Sint dat mijn laarzen daar stonden?" vroeg Saar verbaasd.
Mama haalde haar schouders op en glimlachte. "Sinterklaas let altijd heel goed op."
Bram zei niets. Hij keek naar het piepkleine sjaaltje. En toen naar het piepkleine rolletje papier. "Wauw," zei hij zacht.
Saar knoopte het sjaaltje om de nek van Lotje. En ze trok haar het roze schoentje weer aan, zoals beloofd.
Die dag droeg Lotje haar nieuwe sjaal. De hele dag. In de tuin. Op de bank. In bad niet, want dan werd hij nat. Maar zelfs aan tafel, bij het eten, had ze hem om.