In de chocoladekamer van Sinterklaas rook het heerlijk. Naar warme chocolade, zoet en een beetje bitter. Midden in de kamer stond Bakpiet bij een grote pan. Hij roerde en roerde. Blub, blub, deed de chocolade.
Bakpiet maakte chocoladeletters. Een A voor Anna. Een B voor Bram. Een L voor Lotte. Hij goot de warme chocolade in de vormen, heel voorzichtig, zodat er niets naast liep. Dan zette hij de vormen op een rij om af te koelen. En als ze hard waren, tikte hij ze eruit. Tik, tik, plop. Daarna pakte hij elke letter netjes in papier.
Het was een drukke week. Bakpiet had al honderden letters gemaakt. Duizenden misschien. Zijn armen waren moe van het roeren en hij moest steeds vaker gapen.
"Nog een paar," zei hij gapend. "Een W voor Wim. En een M voor zijn zus Mila."
Hij pakte de W en draaide hem in het papier. Hij pakte de M en draaide hem in het papier. Maar omdat Bakpiet zo moe was, gebeurde er iets wat hij zelf niet merkte. Hij legde ze allebei per ongeluk op hun kop. Hup, papier eromheen, strik erop, klaar.
"Zo," zei Bakpiet. En hij viel in slaap op een stoel, met de lepel nog in zijn hand.
Een paar dagen later was het pakjesavond. Wim en Mila zaten bij de verwarming en zongen een Sinterklaaslied, zo hard als ze konden. Toen klonk er een harde klop op het raam. Bonk, bonk, bonk!
Ze renden naar de voordeur. Op de stoep stond een grote mand met pakjes. De koude wind blies naar binnen, maar dat kon niemand iets schelen.
Wim pakte een plat pakje met zijn naam erop. Hij scheurde het papier eraf. Hij keek. Hij fronste. "Een M?" zei hij. "Ik heet toch geen M?"
Mila maakte haar pakje open. "En ik heb een W!" riep ze. "Ik heet toch Mila!"
Ze keken elkaar aan. Ze keken naar de letters. Ze keken weer naar elkaar.
"Bakpiet heeft zich vergist," zei Wim. "Zullen we ruilen?"
Hij stak zijn M al uit. Maar Mila gaf haar W nog niet. Ze bekeek hem eens goed. Ze hield hem schuin. Ze hield hem nog schuiner. Ze hield hem andersom, en toen kneep ze haar ogen een beetje dicht.
"Wacht eens," zei ze. Langzaam draaide ze de chocoladeletter helemaal om. "Kijk, Wim! Nu is het een M! Mijn eigen M!"
Wim keek naar zijn letter. Hij draaide hem ook om, heel langzaam. En jawel: daar stond zijn W. Met twee punten naar beneden, precies zoals het hoort.
"Hij lag gewoon op zijn kop," zei Wim verbaasd.
"Ze lagen allebei op hun kop," zei Mila. "We hadden de hele tijd al de goede letter."
"Dan hadden we toch ook gewoon kunnen ruilen," zei Wim.
"Nee hoor," zei Mila. "Dan had jij mijn letter opgegeten. En dat is mijn letter."
Toen begonnen ze te lachen. Eerst een beetje. Toen harder. Toen zo hard dat ze op de grond rolden en papa uit de keuken kwam kijken, met een theedoek over zijn schouder.
"Wat is er hier zo grappig?" vroeg papa.
"Bakpiet heeft onze letters op hun kop gezet!" riep Wim.
"Maar het maakt niks uit," zei Mila. "Je moet gewoon goed kijken."
Papa nam de M en draaide hem om. Een W. Hij draaide hem weer terug. Een M. "Nou ja," zei hij. "Dat is handig. Een letter voor twee."
"Nee, papa," zeiden Wim en Mila tegelijk. "Elk zijn eigen letter."
Die avond, voor het slapengaan, schreven ze samen een briefje. Mila schreef de woorden, want zij kon het al het best. Wim mocht het tekenen.
Lieve Bakpiet, onze letters waren heel lekker. Ook op hun kop.
En onderaan tekende Wim een grote W. En Mila een grote M. Allebei ondersteboven, natuurlijk.
Ergens ver weg, in de chocoladekamer, las Bakpiet het briefje. Hij draaide het om. En nog eens om. En toen moest hij zo hard lachen dat er een klodder chocolade van zijn lepel viel. Plets.