Op school was het Sinterklaasfeest. De grote zaal was versierd met slingers en tekeningen, en het rook er naar mandarijnen en speculaas. Alle kinderen zaten in een grote kring. Vooraan, op een hoge stoel met een rood kussen, zat Sinterklaas.
Een voor een mochten de kinderen naar de Sint toe. Fien zong een liedje. Daan vertelde over zijn nieuwe hondje. Sofie liet zien hoe ver ze kon springen, en de Sint klapte zo hard dat zijn mijter er een beetje van scheef ging.
Maar Ilias bleef op zijn stoeltje zitten. Hij hield zijn handen stevig tussen zijn knieën. Hij vond het spannend. Zijn buik kriebelde, alsof er honderd vlinders in rondvlogen. En zijn stem was ergens verstopt, diep vanbinnen, als een muisje in een holletje.
"Ilias," zei de juf zacht. "Wil jij ook naar de Sint?"
Ilias schudde zijn hoofd. Heel snel. Hij keek naar de grond.
Nu moet je weten: tussen de Pieten was er één die nooit iets zei. Geen woord. Hij praatte met zijn handen. Als hij blij was, deed hij een vrolijk dansje met een sprongetje erin. Als hij iets lekker vond, wreef hij over zijn buik. En als hij iets heel mooi vond, legde hij zijn hand op zijn hart. De kinderen noemden hem de Stille Piet.
De Stille Piet zag Ilias zitten. Hij kwam rustig aanlopen en ging naast hem op de grond zitten. Hij zei niets. Hij zat daar gewoon. Even was het alsof ze samen een geheimpje hadden.
Toen haalde de Stille Piet drie pepernoten uit zijn jaszak. Hij gooide de eerste omhoog. En de tweede. En de derde. Hij jongleerde! Rond en rond gingen de pepernoten, steeds hoger. Maar toen ging het mis. Eén pepernoot viel, tok, op zijn schoen. Hij stuiterde op. En hij rolde zo weer terug in zijn jaszak.
De Stille Piet keek verbaasd naar zijn jaszak. Hij keek naar Ilias. Hij haalde zijn schouders op, alsof hij wilde zeggen: hoe kan dat nou?
En Ilias moest lachen. Een klein beetje maar. Maar het was een echte lach.
De Stille Piet gaf hem een pepernoot. Ilias at hem langzaam op. Hij was nog warm van de jaszak en smaakte naar kaneel.
Toen wees de Stille Piet naar de Sint. Daarna wees hij naar Ilias. En toen stak hij zijn hand uit, met de palm naar boven.
Ilias keek naar de hand. Hij keek naar de Sint, ver weg aan de andere kant van de kring. Zijn buik kriebelde weer. Maar hij pakte de hand vast.
Samen stonden ze op. Ze liepen naar voren, heel langzaam, stapje voor stapje. Halverwege bleef Ilias staan. Zijn benen wilden niet meer. Alle kinderen keken naar hem, en dat voelde ineens heel veel.
De Stille Piet trok niet aan zijn hand. Hij wachtte gewoon. Toen deed hij iets geks. Hij blies zijn wangen bol, deed zijn armen wijd, alsof hij een grote ballon was, en liet langzaam alle lucht eruit lopen. Pfffff. Hij deed het nog een keer. En Ilias deed mee. Diep in. Pfffff, langzaam uit.
Het kriebelen werd een beetje minder. En ze liepen verder.
Bij de Sint durfde Ilias nog steeds niets te zeggen. Zijn stem zat nog altijd in het holletje. Maar dat hoefde ook niet.
"Dag Ilias," zei de Sint vriendelijk. Hij boog zich een beetje voorover, zodat hij niet zo hoog boven Ilias uitkwam. "Ik heb in mijn boek gelezen dat jij de mooiste torens bouwt van de hele klas. Torens met wel twintig blokken. Klopt dat?"
Ilias knikte. Een heel klein knikje. Maar het was genoeg.
"Dan ben ik heel trots op je," zei de Sint. "Zulke hoge torens bouwen, dat vraagt veel geduld. En vandaag ben je helemaal naar mij toe gelopen. Dat vraagt moed."
Hij gaf Ilias een mandarijn en een chocoladeletter. Ilias hield ze stevig vast, alsof het schatten waren.
Op de terugweg naar zijn stoeltje keek de Stille Piet hem aan. Hij stak zijn duim omhoog. Ilias stak zijn duim ook omhoog.
En toen gebeurde er iets. Ilias, die de hele dag nog niets gezegd had, voelde dat het muisje uit het holletje kwam. Hij ging op zijn tenen staan en fluisterde, zo zacht dat alleen de Stille Piet het kon horen: "Dankjewel, Piet."
De Stille Piet zei niets terug. Natuurlijk niet. Maar hij legde zijn hand op zijn hart. En daarna deed hij het allervrolijkste dansje dat de grote zaal ooit gezien had, met wel drie sprongetjes erin.